धर्मेन्द्रकुमार साह
मंजु कुमारी ठाकुर १५ बर्षको भईन l तर भर्खर कक्षा ४ मा अध्यनरत छिन् l उनि कटहरिया नगरपालिकाको भसेढवामा रहेको बिधालयमा पुनः बिधालय भर्ना भएकी हुन् l करिब दुई बर्ष पहिले बुवाको निधन पछि बिधालय छोडेकी उनि घरमा आमाले सानो ब्यबसाय संचालन गर्न थाले पछि फेरी बिधालय तर्फ जान थाले कि हुन् l अहिले मंजु कि आमा संगीता कुमारी ठाकुरले आफ्नै गाउमा सानो पसल संचालन गरे पछि मन्जुको बिधालयको दोस्रो यात्रा सहज बनेको हो l उनलाई इस्लामिक रिलिफ नेपाल र ग्रामिण बिकाश केन्द्रले सन्चालन गरेको बाल संरक्षण परियोजनाको क्रममा सानो ब्यबसाय संचालनको लागि सहयोग पाएका हुन् l परियोजनाले अनाथ बाल बालिकाको शैक्षिक सहयोग तथा आवश्यकतामा आधारित सहयोग दिदै आएकोमा मन्जुको बुवाको निधन पछि सो परिवारलाई सहयोग गरिएको हो l मन्जुको नियमित पठन पाठन भन्ने उनको बुवाको निधन भन्दा दुई बर्ष अघि देखिनै छुटेको थियो l

” मेरो बुवा सैलुनमा काम गर्नु हुन्थ्यो l उनि अत्याधिक मध्यपानअनि गर्ने भएकोले बिरामी भए पछि घरको आम्दानि रोकिन पुग्यो l बिरामी बुवा घरमा अनि आमा काम गर्न बाहिर जान थालेपछि पढाई छुटन थाल्यो l बिस्तारै बिधालायानै छोडेर घरमा बस्नु पर्ने भो l अहिले फेरी बिधालय जान्छु तर बिधालयमा पढ्न मन लाग्दैन l संगै पढेका साथीहरु ठुलो कक्षामा गइसक्यो,आफुलाई सानो बच्चाहरु संग बसेर पढ्न लाज लाग्छ ” मंजु बताउछिन l
यता बिधालयले भन्ने मंजु ढिला गरि बिधालय आउन थालेकोले चालु शैक्षिक बर्षमै केहि गर्न नसकिए पनि नया शैक्षिक बर्षमा उनको मुल्यांकन गरि कक्षा वृद्धि गर्ने बताउछन l अहिले मन्जुको आमा संगीता पसल संचालन गर्ने र पसलको आम्दानीले परिवार चलाउने तथा मंजुको पठन पाठनमा सहयोग पुग्ने गरेको छ l

गुजारा नगरपालिका वार्ड नम्बर ७ बस्ने अरुणा चौधरी कुन्ती आधारभूत बिधालयमा कक्षा ८ मा अध्यनरत छिन l तर उनको बिधालयको यात्रा पनि सहज रहेन l बिपन्न परिवारमा जन्मेकी अरुणा पनि अनाथ हुन् l उनको बुवा छैनन l एक्लै आमाले गर्ने गरेको श्रमले घर चलाउने गाह्रो भएको अवस्थामा अरुणाको बिधालय शिक्षा बाधित भएको थियो l उनि पनि मंजुकै जस्तो सहयोग पाए पछि बिधालय जान थालेका हुन् l अरुणा भन्छिन “सानो खाजा पसलले परिवारको धेरै जसो आवस्यकता पूर्ति गरेको छ l मेरो पढाइमा पनि आवस्यक सहयोग हुदै आएको छ l पसल संचालन हुदा पढाइको बेला बाहेक म पनि सहयोग गर्छु यसले मेरो सिकाईको स्तर पनि बढाएको छ ” l
१५ बर्षीय अनिशा कुमारी माझिको आमा बुवा दुवै छैन l उनि आफ्नो काका काकी संग बस्दै आएकी हुन् l अहिले अनिसा अहिले गाउकै मा वि कनकपुरमा कक्षा ४ मा पढ्दै छिन l उनको संरक्षककको रुपमा रहेका उनको काकी कस्मेटिकको सानो पसल संचालन गर्नु हुन्छ l तर आमा बुवा बिते पछि अनिशाको लागि बिधालयको ढोका बन्द हुने लाग्दा पाएको सानो कस्मेटिक व्यवसायले पढाईमा निरन्तरता दिएको अनिसा बताउछिन l ” काका काकीले माया त् गर्नु भएको थियो तर घरायसी काममा सहयोग गर्दै दिन जान थालेको थियो l बिपन्न काका काकीको लागि मलाई बिधालयमा टिकाई राख्न महत्वपुर्ण थिएन l तर जब पसल संचालनको लागि सहयोग प्राप्त भयो अनि मेरो बिधालय यात्रा सहज बनेको हो l ” अनिसाको काकीले पनि सोहि परियोजनाको क्रममा सहयोग पाएकी हुन् l
अनिशा माझीको जस्तै कथा छ ,बोज कुमारी भट्टराईको l उनि गुजारा नगरपालिकाको वार्ड नम्बर २ मैढामा बस्छन l उनकी आमा हिरा भट्टराईले ठेला ब्यबसाय संचालन गरेरे भोज कुमारीको पढाईलाई निरन्तरता दिएकि हुन् l हिरा भन्नुहुन्छ ” ठेला ब्यबसायबाट आएको आम्दानिले छोरीको पढाईलाई निरन्तरता दिएको छु l त्यो आम्दानीले छोरीको पढाई संगै जीवन यापन पनि सहज बनेको छ l मैले पाएको बित्तिय साक्षरता कक्शाहरुबाट पनि हिसाब किताब राख्ने सिकेको छु ,लेखाइ पढाइमा छोरीले पनि सहयोग गर्ने गरेको छ l ” अहिले हिराले दिनको ४ सय देखि ५ सय रुपैया सम्मको आम्दानि गरिरहेकी छिन l
यसरि रौतहट जिल्लामा संचालित बाल संरक्षण परियोजनाले जिल्लाको गुजारा र कटहरिया नगरपालिकाको सयौ अनाथ बालबालिकाको लागि सहारा बनेको छ l

बजार व्यवसायलाई चलायमान बनाउन गौरमा मंसिर ६ देखि ‘रौतहट एक्सपो २०८३’, लण्डन ब्रिज र जलपरी मुख्य आकर्षण
गौर आँखा अस्पतालद्वारा मौलापुरमा निःशुल्क आँखा शिविर, ३२६ जनाको परीक्षण, ७६ जना शल्यक्रियाको लागि छनौंट
उमेर हद खारेजीको माग गर्दै विगत १८ दिन देखि आन्दोलनरत वागमती सिंचाई आयोजनाका कर्मचारी प्रति राज्य उदाशिन